Wednesday, October 1, 2008

ಯಶೋದೆಯ ಸ್ವಗತ


ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ
ಸಂಬಂಧವೊಂದು ಬಂಧಿಸಿತ್ತು
ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಒಲುಮೆ  
ಮಮಕಾರಗಳೆಂಬ ಸರಪಳಿಯಿಂದ..

ನಾನು ಅವನನ್ನೆಷ್ಟೇ ಬೈದರು
ಮನದೊಳಗೆಲ್ಲ ಅವನೊಬ್ಬನಷ್ಟೇ..
ಊರ ಮುಂದೆಲ್ಲ ಅವನನ್ನು ಹಂಗಿಸಿದರು
ಮನದೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕೊನೆಯುಂಟೆ?

ಎಂದಿದ್ದರು ಎಂತಾದರು ಅವನೆಂದು ನನ್ನವನೇ
ನಾ ಇರದೇ ಅವನು ಬದುಕುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಎಂದು ನಾ ತಿಳಿದದ್ದು ಭ್ರಮೆಯೇ  
ಅಥವಾ ನಾ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕಂಡದ್ದು ಕನಸೇ

ಕನಸೋ ನನಸೋ ನಾ ಕಾಣೆ
ನಾ ಇರದೇ ಅವ ಬದುಕಬಲ್ಲನಾದರು
ಅವನಿರದೆ ನಾ ಇರಲಾರೆ

ನಾ ಎಂದೂ ಎಣಿಸದ ದಿನ ಬರುವುದು ನಾಳೆ
ನನ್ನವನು ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುವನಂತೆ

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ನೆನಪು
ಅವನ ಕಾಡದೇ ಇರುವುದೇ?
ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನಾನಿರಲಾರೆ
ಎಂದು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಮಡಿಲ ಸೇರನೆ?  

ಆದರು ಅವನನ್ನು ನನ್ನವನು  
ಎಂದು ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಹಕ್ಕಿದೆಯೇ?
ಮಾತನ್ನು ನನ್ನ ಹೃದಯ ಒಪ್ಪುತಿಲ್ಲವೇಕೆ..  

ಇದು ಮೋಹವೇ ಅಥವಾ ಮಮಕಾರವೇ?
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುವುದಾದರೂ ಏಕೆ
 ನನ್ನವನು ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಉಳಿಯ ಬಾರದೇಕೆ…..
ಹೇ ಪ್ರಭು ನನ್ನವನು ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಂತೆ ನೀ ತಡೆಯಬಾರದೇಕೆ?

5 comments:

  1. Good, tht u have put urself in her mindset and wrote abt her agony, wht would have been her mindset, when she gets to know tht he is not her biological son, yet she is inseperable... such a great soul she was, n wht made u write abt this... great dear, i want u to make a collection of all this n try for apublisher :)

    ReplyDelete
  2. thank u y shud u "try" for a publisher can't u do that urself for ur sister??

    ReplyDelete
  3. hmmm, sure when i am in india i will do tht for u :)

    ReplyDelete
  4. :) nice one!! nee bareyodu odakke chennaagiraththe. and i wonder how u can think of al these!

    ReplyDelete
  5. It was so refreshing to read a kannada poem after so many years....

    I'm not too good at it but i could understand most of it.. gR8

    Came across ur blog from Sunil's blog...

    On to reading the rest now..

    Cheers..!!
    Arjun

    ReplyDelete